Στο μονοθέσιο σχολείο ορεινού μικρού χωριού κάπου στη Θεσσαλία
ρωτάει η δασκάλα τον πιο καλό μαθητή. "Γιωργή, ξέρεις να μου πεις μια λέξη με πολλά ου;" "μουστουκούλουρου, κυρία...!"
"Πες μου τώρα και τρεις μονοσύλλαβες λέξεις.." " σταρ, μλαρ, πλαρ, κυρία....!" (σιτάρι, μουλάρι, πουλάρι)
Πεθαίνει κάποιος και πάει στον άλλο κόσμο.
Φτάνει στις πύλες του παραδείσου, και πάει στον Αγ.Πέτρο να ζητήσει να μπει στον παράδεισο.
Ανοίγει ο Αγ.Πέτρος τα κιτάπια...
- Δεν βλέπω να έκανες τίποτε καλό στην γη. Θυμάσαι εσύ να έκανες τίποτε; τον ρωτάει ο άγιος.
- Ε, μία φορά έδωσα ένα λεπτό σε έναν φτωχό.
- Κοίτα, με αυτό και μόνο δεν γίνεται να σε δεχτούμε στον παράδεισο. Τίποτε άλλο;
- Ε, και μία άλλη φορά πάλι έδωσα ένα λεπτό σε έναν φτωχό.
- Και πάλι δεν μπαίνεις. Τίποτε άλλο;
- Θυμάμαι ότι είχα δώσει και σε έναν τρίτο φτωχό ένα λεπτό.
Προβληματίζεται ο Αγ.Πέτρος και εκείνη την ώρα περνάει και ο Θεός.
Του εξηγεί ο Αγ.Πέτρος την ιστορία και περιμένει την συμβουλή του.
- Πέτρο, αν είναι μόνο αυτά, λέει ο Θεός, δως του τρία λεπτά και στείλτον στον διάβολο...