Ανοιξιάτικο βραδάκι, εξοχικό το τοπίο, με το φως της μέρας ακόμη να κρατά και οι δυο φοιτητές της ιατρικής κάνουν τον περίπατό τους στον αγροτόδρομο για να ξεκουραστούν από τη μελέτη της ημέρας. Σε κάποια στιγμή και μετά από μια καμπή είδαν μπροστά τους σε αρκετή απόσταση να βαδίζει αργά, σκυφτός, σχεδόν διπλωμένος στα δύο, ένας άνδρας αρκετά ηλικιωμένος.
-Κοίταξε αυτόν το γέρο με τί δυσκολία βαδίζει! Παρατήρησε ο ένας φοιτητής. Στοιχηματίζω ότι πάσχει από σπονδυλαρθροίτιδα...
-Διαφωνώ! Είμαι σίγουρος ότι απλώς ξάφνιασε τη μέση του, έπαθε δηλαδή αυτό που λέμε λουμπάγκο... Τον αντέκρουσε ο άλλος.
Όχι, σπονδυλαρθροίτιδα, όχι, λουμπάγκο, παρά λίγο να τσακωθούν.
Αποφάσισαν λοιπόν, να επιταχύνουν το βήμα τους, να τον προλάβουν και να τον ρωτήσουν από τί υποφέρει. Αυτό και έκαναν. Τον πλησίασαν τον καλησπέρισαν ευγενικά και τον ρώτησαν.
-Μας συγχωρείτε, μα επειδή είμαστε φοιτητές ιατρικής και ως εκ τούτου κάναμε από μακριά ο καθένας μας διάγνωση περί της νόσου
από την οποία υποφέρετε και σας κάνει να βαδίζετε έτσι, αλλά του καθενός μας είναι διαφορετική αυτή η διάγνωση, θα σας παρακαλούσαμε να μας πείτε εσείς τί ακριβώς έχετε....
-Μάλιστα! Εσείς νεαρέ μου, τί διαγνώσατε; ρωτάει τον πρώτο.
-Σπονδυλαρθροίτιδα!
-Μάλιστα! Κι εσείς; ρωτάει τον άλλο.
-Εγώ πιστεύω πως σας έπιασε απλώς λουμπάγκο!....
-Κύριοι, λαθέψαμε και οι τρεις! Κι εγώ ενόμιζα, δυστυχώς, πως είχα
μόνο ...αέρια!
Ήταν ένας περιπτεράς 65 ετών και ήθελε να βγει στη σύνταξη.
Παίρνει μια μέρα τον γιο του στο περίπτερο και κάθεται αυτός έξω να ακούει.
- Αφήνει τον γιο μέσα στο περίπτερο και του λέει έλα να σε μάθω την δουλειά για να δουλεύεις εσύ πλέον.
Πάει μια γριούλα και λέει: Θα ήθελα ένα κουτάκι σπίρτα.
-Απαντάει ο γιος του περιπτερά: Δεν έχουμε μας τελείωσαν .
Τον ακούει ο πατέρας του και του βάζει τις φωνές. Μπορείς να πεις ότι δεν έχω σπίρτα, αλλά έχω αναπτήρες.
Πάει ένας κύριος και ζητάει ένα σακουλάκι φασόλια.
-Απαντάει ο γιος: Δεν έχουμε μας τελείωσαν.
Το ακούει ο πατέρας του και του βάζει τις φωνές. Μπορείς να πεις ότι δεν έχουμε φασόλια, αλλά έχω καλές φακές.
Πάει μια κυρία και ζητάει ένα ρολό χαρτί υγείας.
-Σκέφτεται για ένα λεπτό ο γιος και απαντάει: Δεν έχω κυρία μου χαρτί υγείας, αλλά έχω πολύ καλό γυαλόχαρτο!!!