Κυριακάτικο πρωινό στην κουζίνα και η σύζυγος τηγανίζει αυγά. σύζυγος, αγουροξυπνημένος, ετοιμάζει τον καφέ, πίνει μια γουλιά και μετά πάει και στέκεται ακριβώς δίπλα από την σύζυγο, παρατηρώντας προσεκτικά τα αυγά.
Πίνει άλλη μια γουλιά καφέ... Και αρχίζει να φωνάζει πανικόβλητος:
- Πρόσεχε...ΠΡΟΣΕΧΕ! Βάλε κι άλλο βούτυρο! Θεούλη μου! Έχεις βάλει μαζί στο τηγάνι! ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ Γύρνα τα. Γύρνα τα ΤΩΡΑ! Χρειάζονται κι άλλο βούτυρο. Μα που θα βρούμε κι άλλο ΒΟΥΤΥΡΟ; Ωραία... ΠΡΟΣΕΧΕ, θα σου ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ! Προσεχτικά... ΠΡΟΣΕΧΤΙΚΑ! Σου είπα ΠΡΟΣΕΧΕ! Ποτέ δεν μ ακούς εμένα... ΠΟΤΕ! Γρήγορα! Γύρνα τα ΓΡΗΓΟΡΑ! Είσαι τρελή; Τα έχεις παίξει; ξεχάσεις να τα αλατίσεις, όλο το ξεχνάς το αλάτι. Βάλε αλάτι. ΑΛΑΤΙ! ΒΑΛΕ ΑΛΑΤΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑ!
Η γυναίκα έχει μείνει αποσβολωμένη.
- Τι έπαθες άνθρωπε μου; Τι φωνάζεις μέσα στο αυτί μου;
Ο σύζυγος ξαφνικά ηρεμεί τελείως και απαντάει...
- Ήθελα να σου δείξω πως είναι να σε έχω συνοδηγό όταν οδηγάω.
Έχει πια σκοτεινιάσει εντελώς. Μικρός :Μπαμπά, εγώ τη νύχτα φοβάμαι! Μπαμπάς: Δεν πρέπει να φοβάσαι! Πρέπει να μάθεις απο τώρα να αντιμετωπίζεις τον κόσμο με θάρρος και γενναιότητα...Γιατί πρέπει να ξέρεις ότι στη ζωή σου, θα σου συμβούν πολλά καλά πράγματα, αλλά και πολλά κακά. Μικρός :Δηλαδή; Μπαμπάς: Ε,να! Εγώ ας πούμε μια μέρα θα πεθάνω και θα μείνεις μόνος σου... Μικρός :Πες μου και τα κακά.