Στο τέλος της σχολικής χρονιάς τα παιδιά του νηπιαγωγείου πάνε δώρα στην δασκάλα τους.
Το πρώτο είναι από τον γιο του ανθοπώλη.
Το κουνά η δασκάλα και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι ξέρω τι είναι μέσα! Είναι λουλούδια!
- Σωστά, λέει το αγοράκι, μα πως το καταλάβατε;
- Α, είμαι πολύ τυχερή, λέει η δασκάλα.
Το δεύτερο είναι από την κόρη του ζαχαροπλάστη. Το κρατά ψηλά η δασκάλα, το κουνάει ελαφρά και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι και αυτό ξέρω τι είναι. Είναι γλυκά!
- Σωστά, λέει το κοριτσάκι. Αλλά πως το μαντέψατε;
- Α, στην τύχη, λέει η δασκάλα.
Ο μπαμπάς του τρίτου παιδιού έχει κάβα.
Σηκώνει η δασκάλα το κουτί ψηλά, αλλά κάτι στάζει...
Δοκιμάζει η δασκάλα μία σταγόνα:
- Είναι κρασί; ρωτάει.
- Όχι, λεέι το αγοράκι συνεπαρμένο.
Ξαναδοκιμάζει η δασκάλα:
- Είναι σαμπάνια;
- Όχι, λέει το αγόρι ακόμη πιο εντυπωσιασμένο.
Δοκιμάζει μία ακόμα σταγόνα η δασκάλα και λέει:
- Παραιτούμαι... Τι είναι;
- Ένα κουταβάκι!
Μια φορά ένας παππούς είχε πάει στο σπίτι ενός συνομήλικου φίλου του να φάει.
Πάει η γυναίκα του παππού και ρωτάει:
- Να σας φέρω το φαγητό;
- Ναι, καρδιά μου, λέει ο άντρας της.
Παραξενεύεται ο φίλος, τους σερβίρει η γιαγιά και πάλι αυτός...
- Ευχαριστώ πολύ, αγάπη μου.
Τότε πάει να φέρει η γριά το νερό και του λέει ο φίλος του:
- Ρε, λες την γυναίκα σου ακόμα έτσι;
- Ασε ρε, είμαστε παντρεμένοι 53 χρόνια, και εδώ και 20 χρόνια έχω ξεχάσει το όνομά της...