Στο τέλος της σχολικής χρονιάς τα παιδιά του νηπιαγωγείου πάνε δώρα στην δασκάλα τους.
Το πρώτο είναι από τον γιο του ανθοπώλη.
Το κουνά η δασκάλα και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι ξέρω τι είναι μέσα! Είναι λουλούδια!
- Σωστά, λέει το αγοράκι, μα πως το καταλάβατε;
- Α, είμαι πολύ τυχερή, λέει η δασκάλα.
Το δεύτερο είναι από την κόρη του ζαχαροπλάστη. Το κρατά ψηλά η δασκάλα, το κουνάει ελαφρά και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι και αυτό ξέρω τι είναι. Είναι γλυκά!
- Σωστά, λέει το κοριτσάκι. Αλλά πως το μαντέψατε;
- Α, στην τύχη, λέει η δασκάλα.
Ο μπαμπάς του τρίτου παιδιού έχει κάβα.
Σηκώνει η δασκάλα το κουτί ψηλά, αλλά κάτι στάζει...
Δοκιμάζει η δασκάλα μία σταγόνα:
- Είναι κρασί; ρωτάει.
- Όχι, λεέι το αγοράκι συνεπαρμένο.
Ξαναδοκιμάζει η δασκάλα:
- Είναι σαμπάνια;
- Όχι, λέει το αγόρι ακόμη πιο εντυπωσιασμένο.
Δοκιμάζει μία ακόμα σταγόνα η δασκάλα και λέει:
- Παραιτούμαι... Τι είναι;
- Ένα κουταβάκι!
Ένας ζωγράφος ρώτησε τον ιδιοκτήτη μιας γκαλερί για το αν υπήρχε ενδιαφέρον για τα έργα του που παρουσιαζόταν εκείνο τον καιρό στην γκαλερί.
- Έχω καλά νέα και άσχημα νέα λοιπόν που λες. Τα καλά νέα είναι ότι ενώ δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου ζήτηση για τους πίνακες σου, κάποιος καλοντυμένος κύριος αφού έριξε μια ματιά με ρώτησε αν οι πίνακες σου θα αποκτούσαν μεγαλύτερη αξία μετά θάνατον του καλλιτέχνη. Όταν του απάντησα ότι αυτό είναι σχεδόν ο κανόνας και ότι είναι απόλυτα σίγουρο ότι μάλλον έτσι θα γίνει, τότε αυτός αγόρασε 15 από τους πίνακες σου.
- Μα αυτό είναι υπέροχο, απάντησε ο ζωγράφος , αλλά ποια είναι τα άσχημα νέα .
- Ο αγοραστής ήταν ο γιατρός σου ...