Ήταν μία ηλικιωμένη γυναίκα και κάλεσε τις δύο καλύτερές της φίλες, την Φωτεινή και την Δέσπω, στο σπίτι της για καφεδάκι.
Λίγο πριν έρθουν, για να μην ξεχάσει να τους σερβίρει καφέ, βάζει η Θάλεια το ξυπνητήρι να χτυπήσει.
Βάζει και δεύτερο ξυπνητήρι για να θυμηθεί και το νερό.
Βάζει και τρίτο για να τους φέρει και γλυκό του κουταλιού.
Έρχονται οι φίλες, χτυπάει το πρώτο ξυπνητήρι, τους φέρνει καφέ.
Χτυπάει το δεύτερο ξυπνητήρι, τους ξαναφέρνει καφέ.
Χτυπάει το τρίτο ξυπνητήρι, και αντί για γλυκό του κουταλιού, τους ξαναφέρνει καφέ.
Πέρασε η ώρα και είπαν οι φίλες να πηγαίνουν σιγά-σιγά.
Βγαίνουν στον δρόμο και λέει η Φωτεινή:
- Κοίτα την τσιγκούνα την Θάλεια! Ούτε έναν καφέ δεν είπε να μας σερβίρει!
Και λέει η Δέσπω:
- Καλέ τι λες!! Ζεί η Θαλεια;!
Οδηγούσε ένας τύπος όταν άκουσε κάτι να κτυπάει στο μπροστινό τζάμι του αυτοκινήτου του.
Σταματά ανήσυχος, κατεβαίνει και βρίσκει ένα σπουργιτάκι ξάπλα στην άσφαλτο.
-Πωπωπω κρίμα το σκότωσα το καημένο!
Σκύβει κάτω, το μαζεύει και σαν να ψιλοζούσε το σπουργιτάκι, αλλά ήταν σε κώμα.
Το παίρνει, το πάει σπίτι του και το βάζει σε ένα κλουβί μέχρι να συνέλθει και να γίνει καλά. Αργότερα έφυγε από το σπίτι για δουλειές.
Συνέρχεται και το σπουργιτάκι σιγά-σιγά και κοιτάει και τι να δει ;
Πάνω κάγκελα, δεξιά κάγκελα, αριστερά κάγκελα, μπροστά κάγκελα, πίσω κάγκελα.
Τρελαίνεται το σπουργιτάκι και λέει:
-Πωπωπω, τον σκότωσα τον άνθρωπο!!!!!