Όλη την προηγούμενη βδομάδα μάθαινε η δασκάλα στα παιδάκια την προπαίδεια, έκαναν κι επανάληψη την Παρασκευή, τους είπε όλους να μελετήσουν στο σπίτι το Σαββατοκύριακο και Δευτέρα πρωί-πρωί σήκωσε τον Τοτό για μάθημα.
-Πες μας Τοτό την προπαίδεια.
-Μάλιστα κυρία!...
...μ, μ, μ.
...μμ, μμ, μμ.
...μμμ, μμμ, μμμ.
Στήνει αυτί η κυρία, ξαναστήνει αυτί, δεν άκουγε παρά ένα μουρμουρητό.
-Πιο δυνατά Τοτό, δεν ακούω τι λες.
-Μάλιστα κυρία!...
...μμμ, μμμ, μμμ.
...μμμμ, μμμμ, μμμμ.
-Τοτό, σου είπα πιο ΔΥΝΑΤΑ!
-Κοιτάξτε κυρία, να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα... Τον σκοπό τον ξέρω, τα λόγια δε θυμάμαι καλά.
Μια οικογένεια χελωνών, αποφάσισε να πάει εκδρομή.
Μαζεύουν ότι χρειάζονταν και ξεκινάνε.
Μετά από εφτά χρόνια περπάτημα, φτάνουν στον προορισμό τους! Απλώνουν κάτω για να φάνε (όλα τα καλά) και τι να δουν, τους έλειπε το αλάτι. Τι να κάνουν, κάποιος έπρεπε να πάει πίσω και να το φέρει.
Αποφασίζουν να πάει ο μικρότερος, και του λένε ότι θα τον περιμένουν για να φάνε όλοι μαζί, αλλά αυτός δεν τους πίστευε και δεν ήθελε να πάει.
Πες πες, τελικά τον πείθουν και ξεκινάει.
Περνάει ένας χρόνος, περνάνε δυο χρόνια... στα έξι χρόνια, λέει ο μπαμπάς:
- Δεν γίνεται να περιμένουμε άλλο, ξεκινήστε να φάμε.
Κι εκείνη τη στιγμή βγαίνει φωνάζοντας το χελωνάκι πίσω απ' το δέντρο που είχε κρυφτεί, εκεί κοντά, και τους λέει:
- Το ήξερα εγώ πως δεν θα με περιμένατε, και γι αυτό δεν πήγα!