Η καταιγίδα έχει αγριέψει, και το θαυμαστό πλοίο που ταξίδευε
για 30 συνεχόμενες ημέρες προσπαθεί να παλέψει μάταια με
τα κύματα, όταν ένας κεραυνός τελείως απότομα και βιαστικά,
ανοίγει μια τρύπα καταμεσής και το πλοίο αρχίζει να
βουλιάζει σιγά σιγά. Το πλήρωμα δεν μπορεί να κάνει τίποτα
να το σώσει, οπότε μαζεύονται όλοι και τους λέει ο καπετάνιος,
κρατώντας την βίβλο στα χέρια του: -"Υπάρχει κάποιος εδώ που
πιστεύει στον Θεό;" Ένας άντρας βγαίνει απο μέσα και του
λέει -"Εγώ πιστεύω!" .Τότε ο καπετάνιος του δίνει την
βίβλο και του λέει: -"Ωραία, πάρε εσύ αυτό και προσευχήσου. Μας
λείπει ένα σωσίβιο" (...)
Συναντιούνται μια μέρα στο δρόμο δύο παλιοί γνώριμοι.
- Ρε συ Στάθη, τι γίνεται ρε, χαθήκαμε! Τι μου κάνεις; Πως τα πας;
- Δυστυχώς, δεν είμαι καλά.
- Γιατί φίλε μου, τι έγινε;
- Μόλις έρχομαι από το μνημόσυνο του Κώστα του κουμπάρου μου.
- Σοβαρά; Τα συλλυπητήρια μου. Μα πως;
- Να, ταξίδευε με ένα καράβι. Μεσοπέλαγα και λόγω της φουρτούνας το πλοίο κόπηκε στη μέση και άρχισε να βουλιάζει.
Τότε ο πλοίαρχος έδωσε εντολή να εγκαταλείψουν το πλοίο.
Ενώ όλοι πιάστηκαν από τις λέμβους, ο Κώστας πιάστηκε από την άγκυρα!