Δυο τύποι ψαρεύουν στην προκυμαία. Ο ένας δεν πιάνει τίποτα.
Ο άλλος κάθε λίγο και λιγάκι πιάνει κι από ένα ψάρι σχεδόν 1 μέτρο, το βγάζει από το αγκίστρι και το ξαναρίχνει στη θάλασσα.
Μετά από ώρες λέει ο πρώτος:
- Ρε φίλε σε βλέπω τόση ώρα να πιάνεις τόσο μεγάλα ψάρια, αλλά γιατί τα ξαναπετάς στη θάλασσα;
- Εγώ φίλε μου είμαι πολύ πλούσιος, πάω στις ταβέρνες και τρώω τα καλύτερα ψάρια, αλλά ψαρεύω γιατί μου αρέσει η διαδικασία. Να σηκώνομαι πρωί, να παίρνω τα σύνεργα, να βάζω τα αγκίστρια στην πετονιά, να δολώνω τα αγκίστρια, να περιμένω μέχρι να τσιμπήσει το ψάρι, αυτή είναι απόλαυση για μένα.
- Και δε μου τα δίνεις εμένα τα ψάρια, που είμαι πολύ φτωχός και έχω και 7 παιδιά να θρέψω;
- Καλά και αφού είσαι φτωχός, γιατί έκανες τόσα παιδιά;
- Δεν το 'θελα ρε φίλε, αλλά μου άρεσε η διαδικασία!
5 η ώρα το ξημέρωμα, κάπου στην όμορφη ελληνική επαρχεία, ένας τύπος βγαίνει, ζάντα απ το μεθύσι, από ένα μπαρ και πέφτει μούρη με μούρη με μια καλόγρια που τυχαία περνούσε απ έξω.
Μια-δυο, χωρίς να το σκεφτεί πολύ, την αρχίζει τη δύστυχη στα μπουνίδια και τις κουτουλιές. Μετά από λίγη ώρα αυτή πέφτει κάτω και ο μεθυσμένος, με ύφος ανυπόκριτης χαράς, βάζει το πόδι του πάνω της και λέει:
-Μ΄ απογοήτευσες Μπάτμαν...