Λίγο πριν το Πάσχα ο μικρός Κωστάκης αποφασίζει να γράψει ένα γράμμα στον Χριστό: 'Καλέ μου Χριστούλη, τώρα που έρχονται άγιες μέρες σε παρακαλώ κάνε μου δώρο ένα όμορφο ποδήλατο και εγώ θα γίνω το καλύτερο παιδί του κόσμου'.
Το κοιτάει ο μικρός και το πετάει τσαλακώνοντας το σκεπτόμενος ότι αποκλείεται να γίνει το καλύτερο παιδί.
Ξαναγράφει ένα γράμμα στον Χριστό όπου ζητάει τα ίδια υποσχόμενος ότι θα γίνει ο καλύτερος μαθητής του σχολείου. Ίδια ήταν και η κατάληξη και για αυτό το γράμμα, τα σκουπίδια.
Την άλλη μέρα ο Κωστάκης πήγε στην εκκλησία και φεύγοντας πήρε μαζί του την εικόνα της Παναγίας. Φτάνοντας στο σπίτι βγάζει ξανά μια κόλλα χαρτί: 'Χριστέ μου κρατάω την μητέρα σου. Αν θέλεις να την ξαναδείς, φέρε μου το ποδήλατο!'.
- Αχ χρυσή μου, λέει η κυρία Βιβή σε μια φαρμακερή φιλενάδα της, ανατριχιάζω ολόκληρη όταν σκέφτομαι την τεσσαρακοστή επέτειο των γενεθλίων μου.
Και η άλλη με ύφος τάχα αφελές:
- Γιατί αγαπητή μου; Τι σου είχε συμβεί τότε;