Η γυναίκα μοιάζει με τον κόσμο
Στα είκοσι είναι σαν την Αφρική... Μισοεξευρευνημένη.
Στα τριάντα μοιάζει με την Ινδία... Ζεστή, τρυφερή, μυστηριώδης.
Στα σαράντα μοιάζει με την Αμερική... Τεχνητώς τελειοποιημένη.
Στα πενήντα μοιάζει με την Ευρώπη... Μισοερειπωμένη.
Στα εξήντα μοιάζει με την Σιβηρία... Όλοι ξέρουν που είναι, αλλά κανείς δεν θέλει να πάει!
Ο άνδρας μοιάζει με το τρένο.
Στα είκοσι είναι σαν τοπικό, σταματά σε κάθε σταθμό.
Στα τριάντα μοιάζει με έκτακτο, σταματά μόνο στα μεγάλα χωριά.
Στα σαράντα μοιάζει με εξπρές, σταματά μόνο στις μεγάλες πόλεις.
Στα πενήντα του μοιάζει με παλιά ατμομηχανή, σταματά συχνά, αλλά κυρίως για νερό.
Στα εξήντα του, δεν ταξιδεύει πια, έχει αποσυρθεί και βρίσκεται στη μάντρα.
Τα Παόκια ετοιμάζονται να κατέβουν Αθήνα για το ντέρμπυ με τον Οσφπ.
Μέσα στα πούλμαν γίνεται ο χαμός.
Φτάνοντας στα Τέμπη έχουν μπλόκο οι αγρότες και δεν τους αφήνουν να περάσουν.
Μετά από ώρες συζητήσεων οι αγρότες λένε ότι θα τους αφήσουν να περάσουν αν τους βγάλουν ένα καλό σύνθημα. Μαζεύονται λοιπόν όλοι και αρχίζουν να τα λένε.
Ξαφνικά χωρίζονται σε δύο ομάδες.
Αρχίζει η μία πλευρά: 'Πεινάει ο αγρότης;;!!'
Η άλλη ομάδα: 'Ναι!!'
Πάλι τα ίδια:
'Πεινάει ο αγρότης;;!!'
'Ναι!!'
Και μετά ενώνονται όλοι μαζί και φωνάζουν ρυθμικά:
'Αγρότη, πεινάς;! Γαμιέται ο Πειραιάς!...