O Τροντ Σολιντ, προβληματισμένος από τις εμφανίσεις του Ολυμπιακού στην Ευρώπη, ταξιδεύει μέχρι το Μάντσεστερ για να δει με ποιο τρόπο ο Σερ Αλεξ προπονεί την ομάδα του. Του αναλύει το πρόβλημά του και ο Σερ Αλεξ προσπαθεί να του δώσει παράδειγμα:
- Δεν αρκεί να ξέρει μπάλα ένας παίκτης, πρέπει να έχει και μυαλό.
- Δηλαδή;
Ο Σερ Αλεξ φωνάζει επιτόπου τον Βαν Νιστερλόϊ, ο οποίος έρχεται σκασμένος από το τρέξιμο, και τον ρωτάει:
- Ποιός είναι γιός της μάνας σου και δεν είναι αδερφός σου;
Σκέφτεται ο Βαν Νιστερλόϊ για 3 δέκατα του δευτερολέπτου και απαντάει:
- Εγώ κόουτς!
- Μπράβο, μπράβο, του λέει ο Σερ Αλεξ, πήγαινε να συνεχίσεις την προπόνηση!
Ο Τροντ Σόλιντ αφού πήρε το σεμινάριο του, στην πρώτη προπόνηση στου Ρέντη, φωνάζει τον Ανατολάκη:
- Ανατολάκη, έλα εδώ να σε ρωτήσω κάτι.
- Μάλιστα, κόουτς.
- Ποιός είναι γιός της μάνας σου και δεν είναι αδερφός σου;
Σκέφτεται, σκέφτεται ο Ανατολάκης, στίβει το μυαλό του, τίποτα....
- Δεν ξέρω, κόουτς...
Έξαλλος ο Σόλιντ:
- Αμα δεν μου πεις μέχρι το τέλος της προπόνησης, η καριέρα σου στον Ολυμπιακό τελείωσε!
Ο Ανατολάκης είναι σε απόγνωση, και στο διάλειμμα πηγαίνει να ρωτήσει τον Ριβάλντο.
- Ρε φίλε, βοήθα με, γιατί θα με διώξουν, ποιός είναι γιός της μάνας σου και δεν είναι αδερφός σου;
- Εγώ!
- Ααααααααα, τόσο βλακεία ήτανε; Ωραία ευχαριστώ!
Στο τέλος της προπόνησης ο Σόλιντ ξαναφωνάζει τον Ανατολάκη, κι εκείνος με καμάρι πηγαίνει προς τον προπονητή του:
- Λοιπόν; Ποιός είναι γιός της μάνας σου και δεν είναι αδερφός σου;
- Ο Ριβάλντο κόουτς!
- ΒΛΑΚΑ! ΗΛΙΘΙΕ!..... Ο Βαν Νιστερλόϊ είναι. Απολύεσαι!
Ο.Α.Κ.Α, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, Παραολυμπιάδα 2004.
Τερματισμός των 400 μ. πρόσθιο.
Παραολυμπιακό ρεκόρ από τον Κουβανό κολυμβητή, ο οποίος είναι χωρίς πόδια και χέρια.
Συνέντευξη λοιπόν από δημοσιογράφο της ΕΤ:
Δημοσιογράφος:
- Καλά, πως τα καταφέρατε και κάνατε τέτοιο ρεκόρ, που θα το ζήλευαν και οι αρτιμελείς;
Κουβανός:
- Να σας πω, κολυμπάω από 2 χρονών, σε αντίξοες συνθήκες πάντα. Πρώτοι προπονητές μου ήταν οι γονείς μου, οι οποίοι καθημερινά με πήγαιναν με τη βάρκα στα ανοιχτά του πελάγους, με έριχναν στη θάλασσα κι εγώ κολυμπούσα μέχρι την ακτή. Αυτό σε καθημερινή βάση χειμώνα - καλοκαίρι.
Δημοσιογράφος:
- Καλά από τόσο μικρός... και δεν κουραζόσασταν;
Κουβανός:
- Καθόλου, το μόνο που με δυσκόλευε στην αρχή, ήταν μέχρι να βγω από το τσουβάλι...!