Συναντούνται δυο φίλοι μετά από πολλά χρόνια:
- Τι κάνεις ρε Γιώργο; Πώς περνάς;
- Αστα ρε φίλε, πέθανε ο πατέρας μου.
- Ο πατέρας σου; Ένας τόσο υγιής άνθρωπος; Πώς; Δε μπορώ να το πιστέψω! Για πες μου τι έγινε;
- Να μωρέ, είχε χαλάσει η λάμπα της κουζίνας και ανέβηκε στην καρέκλα να την αλλάξει... Ξαφνικά όμως ήρθε το ρεύμα.
- Α, καλά, άσε μη μου πεις, κατάλαβα! Τον τίναξε το ρεύμα;
- Όχι! Έτσι όπως ήταν ζαλισμένος, έπεσε και χτύπησε το κεφάλι του στην γωνία του τραπεζιού.
- Α, καλά, άσε μη μου πεις, κατάλαβα! Έμεινε στον τόπο;
- Όχι! Έτσι όπως ήταν ζαλισμένος, πήγε και έχωσε το κεφάλι του μέσα στην τηλεόραση.
- Α, καλά, άσε μη μου πεις, κατάλαβα! Τον έκαψε ζωντανό η τηλεόραση!
- Όχι! Έτσι όπως πολύ ήταν ζαλισμένος πήγε και έπεσε μέσα στα τζάμια του μπαλκονιού.
- Α, καλά, άσε, μη μου πεις! Τον πετσόκοψαν τα τζάμια.
- Όχι!
- Ε, καλά τότε πως πέθανε;
- Ε, στο τέλος, τον πυροβόλησε η μάνα μου, για να μη μας διαλύσει το σπίτι...
Δυο παραγωγοί κινηματογραφικών ταινιών αποφασίζουν να γυρίσουν μια ταινία με πειρατές. Την ώρα που ετοιμάζονται να γυρίσουν τη σκηνή της τελικής μάχης, ο ένας παραγωγός λέει στον άλλο:
- Ρε συ Νίκο, καλά όλα αυτά, αλλά μετά από όλα αυτά τα μπαμ μπουμ θα έχουμε να πληρώσουμε 500 ηθοποιούς. Το σκέφτηκες αυτό; Ποιος θα τους πληρώσει όλους αυτούς;
- Μην ανησυχείς. Στην τελευταία μάχη, οι σφαίρες θα είναι αληθινές.