Έστω ένα κλουβί με 5 πιθήκους. Στην άκρη του κλουβιού αφήνουμε μία μπανάνα.
Όταν πάει ένας από τους πιθήκους να πλησιάσει την μπανάνα, εκτοξεύουμε παγωμένο νερό από πίδακες σε όλο το κλουβί. Οι πίθηκοι τσαντίζονται. Αμα
ξαναπάει κάποιος από τους πιθήκους να πλησιάσει την μπανάνα, οι άλλοι του επιτίθενται χωρίς να χρειαστεί να ξαναχρειαστεί να τους καταβρέξουμε.
Αμα αντικαταστήσουμε ένα από τους πιθήκους με κάποιον καινούριο, τότε αυτός με το που θα δει την μπανάνα θα πάει να την αρπάξει. Οι άλλοι,
γνωρίζοντας τι πρόκειται να συμβεί άμα ακουμπήσει τη μπανάνα, του επιτίθενται. Ο νέος πίθηκος τρώει ξύλο χωρίς να ξέρει γιατί.
Αν αντικαταστήσουμε έναν από τους παλιούς πιθήκους με ένα καινούριο, τότε το σκηνικό θα επαναληφθεί, μόνο που αυτή τη φορά θα χώνει ξύλο και ο πρώην "νέος" πίθηκος χωρίς βέβαια να ξέρει γιατί.
Εάν επαναλάβουμε το πείραμα αντικαθιστώντας έναν-έναν τους πιθήκους θα καταλήξουμε να έχουμε 5 πιθήκους από τους οποίους κανένας δεν έχει
καταβραχεί. Όμως όλοι κάθε φορά κάθε νεότερος πίθηκος θα επιτίθεται από τους υπόλοιπους. Ο νέος δέχεται επίθεση και οι παλιοί επιτίθενται για ένα και
μόνο λόγο: Επειδή "έτσι γίνονται τα πράγματα εδώ πέρα".
Οδηγός με μεγάλη ταχύτητα σε ένα επαρχιακό δρόμο προσπερνά ένα περιπολικό, μετά από λίγο καταλαβαίνει ότι πίσω του τον ακολουθεί το περιπολικό.
Αναπτύσσει ταχύτητα για να ξεφύγει αλλά συνεχίζει να τον βλέπει πίσω του και μονολογεί:
- "Δεν βαριέσαι καλύτερα να με γράψει παρά να σκοτωθώ."
Αφού σταμάτησε στην άκρη τον πλησιάζει ο αστυνομικός αγριεμένος.
- "Βγες έξω με όλα τα χαρτιά σου και βρες μια δικαιολογία γιατί δεν σε βλέπω καλά."
- "Κύριε αστυνόμε συγνώμη αλλά δεν κατάλαβα, σε πέρασα για τον αστυνομικό που έφυγε μαζί του η γυναίκα μου και να νόμισα ότι με κυνηγούσε να μου την δώσει πίσω...."