Ένας τύπος από την Κύπρο μπαίνει σε ένα φαρμακείο, και λέει στον φαρμακοποιό:
- "Ένα μπουκαλάκι ponstan παρακαλώ."
Του βγάζει ο τύπος μια μπουκάλα ολόκληρη, και ο Κύπριος τα παίζει.
- Πιο μικρά μπουκάλια δεν έχετε; Στην Κύπρο είναι πιο μικρά τα μπουκαλάκια.
- Ρε φίλε κάνε μας τη χάρη πρωί πρωί! Δεν έχουμε, ωχ...!
Φεύγει ο μπάρμπας και πηγαίνει την επόμενη μέρα πάλι.
- Ένα κουτάκι ασπιρίνες θα ήθελα...
Βγάζει ο άλλος μια κούτα, με κάτι ασπιρίνες σαν πιάτα. Συνηθισμένος, πλέον ο Κύπριος, ρωτάει πιο ήρεμα:
- Μήπως θα μπορούσατε να μου δώσετε πιο μικρά κουτάκια...γιατί στην Κύπρο...
- Πωπω ρε φίλε πολύ βδέλλα μας έγινες όχι ρε δεν έχουμε!! Εδώ είναι Ελλάδα! Θες τίποτα άλλο;
Οπότε τρομοκρατημένος ο τύπος απαντάει:
- Ναι...θα...έπαιρνα και υπόθετα, αλλά...άσε θα πάρω από την Κύπρο!!
Μια κοπέλα αποφασίζει με το φίλο της να παντρευτούν, και τον φέρνει σπίτι να τον γνωρίσει στους γονείς της.
- Ποια είναι λοιπόν τα σχέδιά σου για το μέλλον; ρωτάει ο πατέρας της κοπέλας.
- Έχω πάρει υποτροφία για το Πανεπιστήμιο, απαντά ο νεαρός.
- Υποτροφία .... μμμμμ .... Αξιοθαύμαστο, αλλά πως θα μπορέσεις να παράσχεις στην κόρη μου ένα σπίτι για να ζήσει όπως έχει συνηθίσει;
- Θα μελετήσω σκληρά κι έχει ο Θεός.
- Και τι θα κάνεις για να προσφέρεις στην κόρη μου το δαχτυλίδι αρραβώνων που της αξίζει;
- Θα αφοσιωθώ στις σπουδές μου κι έχει ο Θεός.
- Και παιδιά; Πως θα μπορέσεις να συντηρήσεις παιδιά;
- Μην ανησυχείτε κύριε, έχει ο Θεός.
Η όλη συζήτηση συνεχίστηκε έτσι και κάθε φορά που ο πατέρας της κοπέλας ρωτούσε κάτι, ο ιδεαλιστής γαμπρός επέμενε ότι έχει ο Θεός.
Αργότερα η μητέρα της κοπέλας ρώτησε τον άντρα της:
- Πως σου φάνηκε ο νεαρός;
- Δεν έχει δουλειά, δεν έχει σχέδια για το μέλλον, αλλά τουλάχιστον πιστεύει ότι είμαι ο Θεός...