Ένας κύριος πήγε σ' ένα εστιατόριο να φάει.
Είχε όρεξη για κοτόπουλο Φρανκφούρτης. Έρχεται ο σερβιτόρος να του πάρει παραγγελία:
- Ένα κοτόπουλο Φρανκφούρτης παρακαλώ, λέει ο πελάτης.
- Μάλιστα, αμέσως.
Πάει στο μάγειρα και του λέει τι ζήτησε ο πελάτης.
Εκείνος πάει αμέσως στο ψυγείο κρεάτων και φέρνει ένα απλό κοτόπουλο.
- Πάρε αυτό. Φρανκφούρτης δεν έχουμε. Σιγά μην το καταλάβει. Όλα ίδια είναι.
O σερβιτόρος πάει το κοτόπουλο στον πελάτη. Ο πελάτης το κοιτάζει καλά και μετά το φέρνει στην μύτη του.
- Δεν είναι αυτό που ζήτησα. Αυτό είναι Καλαμάτας!
Έκπληκτος αυτός, πάει στην κουζίνα και ζητάει ένα άλλο. Γίνεται πάλι το ίδιο. Tο πάει στον πελάτη, εκείνος το μυρίζει και λέει:
- Αυτό είναι Χίου!
H ιστορία επαναλαμβάνεται...
- Αυτό είναι Μιμίκος... Αυτό είναι Αρτης... κλπ.
Ξαφνικά ένας πελάτης που τον άκουγε, σηκώνεται, πάει κοντά και του λέει:
- Ρε φίλε, εγώ είμαι υιοθετημένος και δεν γνωρίζω την καταγωγή μου. Δεν με μυρίζεις και εμένα, να μου πεις από που είμαι;
Ήρθε ένας Ελληνοαμερικάνος στην Αθήνα για διακοπές και πήρε ένα ΤΑΧΙ για να δει την πόλη. Καθώς περνούσαν κάτω από την Ακρόπολη, λοιπόν, ρωτάει τον ταξιτζή:
-"Πολύ ωραίο αυτό, πόσο καιρό σας πήρε να το φτιάξετε ;"
-"Τι να σου πω ρε φίλε, δεν πήρε 50-100 χρόνια;", απαντά ο ταρίφας.
-"Τι λες ; Τόσο πολύ. Εμείς στο Αμέρικα θα το φτιάχναμε σε 5-10 μήνες", περηφανεύεται ο Ελληνοαμερικάνος.
Πηγαίνουν προς την παραλία και βλέπουν το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
-"Οου. Πολύ ωραίο αυτό, πόσο καιρό σας πήρε να το φτιάξετε ;", λέει πάλι εκέινος.
-"Ε, αυτό σε 3-4 χρόνια ήταν έτοιμο !" λέει ο ταρίφας με μεγαλύτερο θάρρος, αλλά και λίγο εκνευρισμό αυτή τη φορά.
-"Τι λες μάι φρέντ ;", απαντά πάλι ο ξένος. -"Εμείς στο Αμέρικα θα το φτιάχναμε σε 3-4 εβδομάδες !".
Ο ταξιτζής έχει αρχίσει να θυμώνει και μόλις περνούν έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο και ο τύπος τον ρωτάει:
-"Πολύ ωραίο αυτό, πόσο καιρό σας πήρε να το φτιάξετε ;", εκείνος δεν αντέχει και αγανακτισμένος απαντά:
-"ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΡΕ ΦΙΛΕ ! ΧΘΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΔΩ !!!"