Ένας κύριος πήγε σ' ένα εστιατόριο να φάει.
Είχε όρεξη για κοτόπουλο Φρανκφούρτης. Έρχεται ο σερβιτόρος να του πάρει παραγγελία:
- Ένα κοτόπουλο Φρανκφούρτης παρακαλώ, λέει ο πελάτης.
- Μάλιστα, αμέσως.
Πάει στο μάγειρα και του λέει τι ζήτησε ο πελάτης.
Εκείνος πάει αμέσως στο ψυγείο κρεάτων και φέρνει ένα απλό κοτόπουλο.
- Πάρε αυτό. Φρανκφούρτης δεν έχουμε. Σιγά μην το καταλάβει. Όλα ίδια είναι.
O σερβιτόρος πάει το κοτόπουλο στον πελάτη. Ο πελάτης το κοιτάζει καλά και μετά το φέρνει στην μύτη του.
- Δεν είναι αυτό που ζήτησα. Αυτό είναι Καλαμάτας!
Έκπληκτος αυτός, πάει στην κουζίνα και ζητάει ένα άλλο. Γίνεται πάλι το ίδιο. Tο πάει στον πελάτη, εκείνος το μυρίζει και λέει:
- Αυτό είναι Χίου!
H ιστορία επαναλαμβάνεται...
- Αυτό είναι Μιμίκος... Αυτό είναι Αρτης... κλπ.
Ξαφνικά ένας πελάτης που τον άκουγε, σηκώνεται, πάει κοντά και του λέει:
- Ρε φίλε, εγώ είμαι υιοθετημένος και δεν γνωρίζω την καταγωγή μου. Δεν με μυρίζεις και εμένα, να μου πεις από που είμαι;
Το αντρόγυνο μετά από ένα ομηρικό καυγά, αποφασίζει να μην ξαναμιλήσουν μεταξύ τους...
Η συνεννόηση θα γίνεται πλέον με σημειώματα. Ένα βράδυ ο σύζυγος αφήνει στο κομοδίνο της γυναίκας του ένα σημείωμα που έλεγε: "Ξύπνα με στις επτά".
Το επόμενο πρωί ο σύζυγος ανοίγει τα μάτια του και έντρομος βλέπει πως ειναι 9:30 και την γυναίκα του να κοιμάται του καλού καιρού δίπλα του. Σηκώνεται βιαστικά, βλαστημώντας και παρατηρεί στο δικό του κομοδίνο ένα σημείωμα που έλεγε: "Ξύπνα, η ώρα είναι επτά."